Fairs of Sant Narcís: het grootste stadsfeest van Girona in wat er gegeten wordt
Ontdek waarom de Fires de Sant Narcís een van de beste momenten zijn om Girona te bezoeken, van de legende erachter tot het straatvoedsel, de tradities en de herfsttafel.
Oktober is een van de interessantste maanden om Girona te bezoeken. De zomergasten zijn vertrokken, het weer is nog zacht en aan het eind van de maand geeft de stad zich helemaal over aan de Fires de Sant Narcís, het grote jaarlijkse stadsfeest. In 2026 duurt het van 23 oktober tot en met 1 november.
De Fires worden gehouden ter ere van de patroonheilige van de stad, wiens gedenkdag op 29 oktober valt. Ze zijn geen vertoning die voor bezoekers is opgetuigd, maar wat Girona elk jaar voor zichzelf doet, tien dagen en twee weekenden lang. Het eten dat in die dagen op straat verschijnt hoort net zo bij de traditie als de muziek en de optochten.
De heilige, de vliegen en de stad
Sant Narcís was volgens de overlevering een bisschop van Girona die aan het begin van de vierde eeuw in de stad de marteldood stierf. Zijn resten worden sindsdien bewaard in de kerk van Sant Feliu. Zijn verering groeide vanaf de elfde eeuw en in de middeleeuwen was hij de patroonheilige van de stad. Zijn gedenkdag, 29 oktober, is nog altijd een officiële vrije dag in de stad.
De legende die hem in het geheugen van de stad verankerde stamt uit 1285, toen Franse troepen Girona belegerden en zijn graf in Sant Feliu openbraken. Er zou een zwerm vliegen uit zijn gekomen die hen op de vlucht joeg. Sindsdien is de vlieg met de stad verbonden, en het gezegde gaat nog steeds rond: per Sant Narcís, cada mosca val per sis — met Sant Narcís telt elke vlieg voor zes.
Van middeleeuwse jaarmarkt tot stadsfeest
Het woord fires betekent jaarmarkten, en dat is waar het feest uit voortkomt. Girona hield er meerdere per jaar, elk verbonden aan een heiligendag, en die zijn mettertijd samengevloeid tot die ene rond de processie van Sant Narcís. Die bracht handelaren, boeren en vee uit de hele streek naar de stad.
Dat handelsdeel bestaat nog steeds, nu in het Palau de Fires aan de rand van de Devesa, waar de Fira de Mostres van 29 oktober tot 1 november wordt gehouden in de vierenzestigste editie. Het feest eromheen is die oorsprong allang ontgroeid. De kermis vult de Devesa, en de barraques — de bars die de verenigingen van de stad zelf draaien, dit jaar negentien — staan op de esplanade van de Copa. De concerten zijn over de wijken verdeeld en het Barri Vell loopt vol met markten en straatactiviteiten.
De volkscultuur heeft vaste tijden, en dat is het deel waar een avond omheen te plannen valt. De gegants en capgrossos trekken op 23 oktober om zes uur 's avonds door de straten, gevolgd door de dansen op de Plaça del Vi die het feest openen. De correfoc van de Diables de l'Onyar is laat op 24 oktober, dwars door het Barri Vell, en de Diada Castellera vult de Plaça del Vi op de ochtend van 25 oktober.
Het laatste weekend brengt de rest. Op de avond van 31 oktober wordt een pilar de trappen van de kathedraal op gedragen, en op de ochtend van 1 november komen de reuzen en het bestiarium een laatste keer samen in het Parc del Migdia. Op Sant Narcís zelf, 29 oktober, worden aan het eind van de middag sardanes gedanst op de Plaça del Vi. Het Barri Vell met een lokale gids doorkruisen is juist op die avonden de moeite, wanneer de straten het volst zijn.
Wat Girona eet tijdens de Fires
Het eten tijdens de Fires is nadrukkelijk ouderwets. Kastanjes en zoete aardappels roosteren boven de kolen en gaan in papieren puntzakken, xurros zijn dik en geribbeld en vragen om chocolade, gekarameliseerde appels en suikerspin vullen de kramen rond de kermis, en een broodje gegrilde botifarra is het standaardavondeten van iedereen die de avond bij de barraques doorbrengt.
De eetmarkt, de Fira-Mercat d'Alimentació Artesana, staat de hele periode op de Plaça de la Independència, van 23 oktober tot 1 november, met kaas, worst, ansjovis, honing en turrón. De verkooptechniek is in decennia niet veranderd: een plakje van iets wordt op een stuk pa amb tomàquet gelegd en met een opgewekt provi-ho aangereikt.
Thuis staat er iets anders op tafel. De gastronomisch schrijver Salvador Garcia-Arbós, die er twee delen aan wijdde in Girona. Menjars de Fires, trekt de grens scherp: de straat is botifarra en bier bij de barraques, terwijl er thuis in die dagen canelons, gebraden vlees, panellets en xuixos op tafel komen. De xuixo is Girona's eigen bijdrage: een gefrituurde, met suiker bedekte rol gevuld met crema catalana, hier uitgevonden en op zijn best warm en vroeg op de dag, wat ongeveer is waar een ochtendtour langs de markt begint.
De Castanyada aan het eind van de week
De Fires lopen door tot Tots Sants, Allerheiligen, op 1 november, waardoor het laatste weekend samenvalt met de Castanyada. Kastanjes en zoete aardappels komen dan opnieuw langs, maar nu aan tafel in plaats van op straat.
Het zoet dat bij die datum hoort is de panellet: een klein marsepeingebakje, meestal met pijnboompitten maar ook met kokos, amandel of koffie, traditioneel geserveerd bij een glas zoete moscatell. Bakkers maken ze een paar weken per jaar en niet langer, en elke familie in de stad heeft een uitgesproken mening over welke zaak ze goed maakt.
Girona bezoeken tijdens de Fires
Een paar praktische punten zijn goed om vooraf te weten. 29 oktober is een lokale feestdag, dus sommige winkels zijn dicht en de rest houdt kortere openingstijden aan. Restaurants lopen snel vol in het weekend van 31 oktober en 1 november, en reserveren is aan te raden.
De avonden zijn het mooiste deel van het feest. Het Barri Vell is verlicht, de pleinen blijven tot laat vol en de herfst is hier zacht: aangename middagen, koele nachten en veel minder mensen dan in juli. Het geheel wordt afgesloten met het castell de focs, het vuurwerk, op 1 november om acht uur 's avonds in het Parc de les Ribes del Ter. Groepen die de week liever naar eigen inzicht indelen kunnen dat doen met een privé foodtour in Girona.
Tot slot
Girona is een kleine stad met een lang geheugen, en de Fires zijn daar de duidelijkste uiting van. Tien dagen lang zijn de straten van de mensen die er wonen, is het eten wat deze stad in deze tijd van het jaar altijd al at, en gaat het allemaal door of er nu iemand komt kijken of niet.
Dat is wat het de reis waard maakt. Het feest duurt tien dagen. Het verhaal erachter duurt al meer dan zeven eeuwen.